சாகித்ய அகாதெமி விருது பெற்ற எழுத்தாளரும் கரிசல் இலக்கியத்தின் தனித்துவமான குரலுமான பூமணி, உடல்நலக்குறைவு காரணமாக 2026 ஜூலை 12 இரவு சென்னையில் காலமானார். அவருக்கு வயது 79.

பூமணியின் மறைவு என்பது ஒரு படைப்பாளியின் மறைவு மட்டுமல்ல. நிலம், உழைப்பு, சாதி, குடும்பம், வறுமை மற்றும் மனித மரியாதை ஆகியவற்றை முழக்கமின்றி கலைப்படுத்திய ஓர் இலக்கியப் பார்வையின் இழப்பாகும்.

கரிசல் மண்ணையும் நவீனத் தமிழ் இலக்கியத்தையும் இணைத்த ஒரு நீண்ட படைப்புப் பயணத்தின் கதை அவருடையது.

கரிசல் மண்ணிலிருந்து எழுந்தவர்

1947 மே 12 அன்று கோவில்பட்டி அருகிலுள்ள ஆண்டிப்பட்டி கிராமத்தில் பிறந்த பூமணியின் இயற்பெயர் பூ. மாணிக்கவாசகம். விவசாயப் பின்னணியுடைய குடும்பத்தில் வளர்ந்த அவர், கிராமிய வாழ்க்கையின் மொழி, நினைவு மற்றும் உறவுகளைத் தனது படைப்புலகின் அடித்தளமாக மாற்றினார். இயற்பியலில் பட்டம் பெற்ற அவர், தமிழ்நாடு அரசின் கூட்டுறவுத் துறையில் பணியாற்றி துணைப் பதிவாளர் நிலையில் ஓய்வு பெற்றார்.

முக்கிய இலக்கியப் படைப்புகள்: ஆண்டுவாரியாக

• 1971: முதல் சிறுகதையான அறுப்பு, தாமரை இதழில் வெளியானது.
• 1979: முதல் நாவலான பிறகு வெளியானது. ஒடுக்கப்பட்ட மற்றும் உழைக்கும் சமூகங்களின் வாழ்க்கையை இயல்புவாதத் தன்மையில் பதிவு செய்த முக்கிய நாவலாக இது அமைந்தது.
• 1982: வெக்கை வெளியானது. சாதிய ஆதிக்கம், நிலம், வன்முறை, குடும்பம் மற்றும் நீதிக்கிடையேயான முரண்பாடுகளை இறுக்கமான கதை அமைப்பில் பதிவு செய்தது.
• 1985: நைவேத்தியம் வெளியானது. மாறிவரும் கிராமிய வாழ்க்கையும் மனிதர்களின் உள்ளார்ந்த சிக்கல்களும் இதன் மையமாக அமைந்தன.
• 1995: வாய்க்கால் மற்றும் வரப்புகள் நாவல்கள் வெளியானதாக நூற்பட்டியல் பதிவுகள் குறிப்பிடுகின்றன.
• 1996: கருவேலம்பூக்கள் திரைப்படத்தை எழுதி இயக்கினார். கிராமப்புறத் தீப்பெட்டித் தொழிலில் குழந்தைகள் எதிர்கொள்ளும் நெருக்கடிகளைப் பதிவு செய்த இப்படம் தமிழ்நாடு அரசின் சிறப்பு திரைப்பட விருதைப் பெற்றது.
• 2007: 51 சிறுகதைகளை உள்ளடக்கிய அம்பாரம் தொகுப்பு வெளியானது.
• 2012: பல ஆண்டுகள் களஆய்வின் விளைவாக அஞ்ஞாடி வெளியானது. தென் தமிழகத்தின் பல சமூகங்களின் வரலாற்றை பல தலைமுறைகளின் கதையாக விரித்த இந்தப் பெருநாவல், பூமணியின் படைப்புச் சாதனையின் உச்சமாகக் கருதப்படுகிறது.
• 2018: மகாபாரதத்தில் பின்தள்ளப்பட்ட பெண்களின் அனுபவங்களை மறுபார்வை செய்த கொம்மை வெளியானது.
• 2019: வெக்கை நாவலை அடிப்படையாகக் கொண்டு வெற்றிமாறன் இயக்கிய அசுரன் திரைப்படம் வெளியானது. இதன் மூலம் பூமணியின் படைப்பு புதிய தலைமுறை வாசகர்களை பெருமளவில் சென்றடைந்தது.

வயிறுகள், ரீதி, நொறுங்கல்கள், நல்லநாள், எட்டு கதைகள் ஆகிய சிறுகதைத் தொகுப்புகளும் அவரது முக்கியப் படைப்புகளில் அடங்கும்.

விருதுகள்: ஆண்டுவாரியாக

• 1996: கருவேலம்பூக்கள் திரைப்படத்திற்கான தமிழ்நாடு அரசு சிறப்பு திரைப்பட விருது.
• 2000: விளக்கு இலக்கிய விருது.
• 2011: விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய விருது.
• 2012: அஞ்ஞாடி நாவலுக்கான கீதாஞ்சலி இலக்கியப் பரிசு.
• 2014: அஞ்ஞாடி நாவலுக்காக தமிழுக்கான சாகித்ய அகாதெமி விருது. விருது 2015 மார்ச் மாதம் வழங்கப்பட்டது.

இலக்கியச் சிந்தனைப் பரிசு, அக்னி விருது, திருவனந்தபுரம் தமிழ்ச் சங்க விருது உள்ளிட்ட அங்கீகாரங்களையும் அவர் பெற்றுள்ளார். ஆனால் அவை வழங்கப்பட்ட ஆண்டுகளை உறுதிப்படுத்தும் முதன்மை ஆவணங்கள் எளிதில் கிடைக்காததால், ஊக ஆண்டுகள் இங்கு குறிப்பிடப்படவில்லை.

முழக்கமின்றி சமூகத்தை எழுதியவர்

பூமணியின் இலக்கியத்தில் சாதி வெளிப்படையான கோஷமாக அல்ல, அன்றாட வாழ்க்கையின் அமைப்பாகக் காணப்படுகிறது. எந்தக் கிணற்றில் யார் தண்ணீர் எடுக்கலாம், யாரிடம் நிலம் உள்ளது, யாருடைய உழைப்பின் பலன் யாரிடம் சேருகிறது, ஒரு குடும்பம் எதற்காக மௌனமாகிறது என்பதன் வழியே சமூக ஆதிக்கத்தை அவர் பதிவு செய்தார்.

அவரது கதாபாத்திரங்கள் கோட்பாடுகளுக்கான பொம்மைகள் அல்ல. தவறுகளும் தயக்கங்களும் அன்பும் வன்மமும் கொண்ட மனிதர்கள். அதனால் அவரது புனைவுகள் பிரசாரமாகச் சுருங்காமல், சமூக அமைப்பின் கொடுமையையும் மனித உறவுகளின் நுட்பத்தையும் ஒரே நேரத்தில் உணர்த்துகின்றன.

மண் பேசும் வரை பூமணி இருப்பார்

பிறகு ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் அன்றாட உயிர்வாழ்வைப் பதிவு செய்தது. வெக்கை சட்டத்துக்கும் நீதிக்கும் இடையிலான இடைவெளியை ஒரு சிறுவனின் தப்பிப்பயணத்தில் காட்டியது. அஞ்ஞாடி அதிகாரப்பூர்வ வரலாற்றின் வெளியில் விடப்பட்ட மக்களை வரலாற்றின் மையத்துக்குக் கொண்டுவந்தது. கொம்மை காவியத்தின் நிழலில் மறைந்த பெண்களுக்குப் புதிய குரலை வழங்கியது.

பூமணியின் எழுத்தில் கரிசல் மண் வெறும் நிலப்பரப்பு அல்ல; அது நினைவு, வரலாறு, உழைப்பு, பசி, உரிமை மற்றும் மனித மரியாதையின் களம். அந்தக் களத்தைத் தமிழின் இலக்கிய வரைபடத்தில் அழியாதபடி பதித்தவர் பூமணி. எழுத்தாளர் மறைந்தாலும், அவர் உருவாக்கிய மனிதர்கள் வாசிப்பின் வழியே தொடர்ந்து வாழ்வார்கள்.