வாசக நண்பர்களே,

ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகள் இன்று ஜப்பானின் ஐச்சி-நகோயாவில் தொடங்குகின்றன. செப்டம்பர் 19 முதல் அக்டோபர் 4 வரை நடைபெறும் இந்தப் போட்டியில் இந்தியா 503 வீரர், வீராங்கனைகளுடன் களமிறங்குகிறது. கடந்த ஹாங்சோ ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டியில் இந்தியா 28 தங்கம், 38 வெள்ளி, 41 வெண்கலம் என மொத்தம் 107 பதக்கங்களை வென்று வரலாறு படைத்தது. 

அந்த 107 என்ற எண்ணிக்கை இப்போது ஒரு புதிய அளவுகோலாக மாறியுள்ளது. இந்த முறையும் அதைவிட அதிகமான பதக்கங்களை இந்தியா வெல்லும் என்ற எதிர்பார்ப்பு பரவலாக உள்ளது. 2023-ல் முதன்முறையாக 100 பதக்கங்களைக் கடந்த இந்திய அணி, இம்முறை அந்த எண்ணிக்கையை மேலும் உயர்த்துமா என்ற ஆர்வம் இயல்பானதே. 

ஆனால்… நமது இலக்கு வேறு

ஒரு தலையங்கமாக PenPoint முன்வைக்க விரும்பும் முக்கியமான கேள்வி இதுதான்: 107-ஐத் தாண்டிவிட்டால் இந்திய விளையாட்டு தனது இலக்கை அடைந்துவிட்டதாக அர்த்தமா?

இல்லை.

இந்தியாவின் நீண்டகால விளையாட்டு இலக்கு, ஒரு குறிப்பிட்ட ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டியில் எத்தனை பதக்கங்கள் கிடைத்தன என்பதில் முடிந்துவிடுவதல்ல. 2036-க்குள் உலகின் முதல் 10 முன்னணி விளையாட்டு நாடுகளில் இந்தியா இடம்பெற வேண்டும்; 2047-க்குள் முதல் 5 இடங்களுக்குள் வர வேண்டும் என்ற நீண்டகால இலக்கை மத்திய அரசு முன்வைத்துள்ளது. 2036 ஒலிம்பிக் மற்றும் பாராலிம்பிக் போட்டிகளில் முதல் 10 நாடுகளில் ஒன்றாக இந்தியாவை நிலைநிறுத்தும் உத்தியும் அதிகாரப்பூர்வமாக முன்வைக்கப்பட்டுள்ளது. 

அதன்படி பார்த்தால், இந்த ஆசிய விளையாட்டில் 107-ஐத் தாண்டுவது மட்டுமே நமது நோக்கமாக இருக்கக் கூடாது. இந்தியாவில் ஒலிம்பிக் நடத்தும் அளவுக்கு வலிமையான விளையாட்டு சூழலை உருவாக்குவதுதான் பெரிய இலக்கு. அதற்குத் தேவையானது ஒரு சில நட்சத்திர வீரர்களைச் சுற்றி உருவாகும் வெற்றிக் கதைகள் அல்ல; ஒவ்வொரு விளையாட்டிலும் தரமான வீரர்களை உருவாக்கும் ஆழமான கட்டமைப்பு.

பதக்க எண்ணிக்கை தரும் அழுத்தம்

இந்த இடத்தில் இந்திய ஒலிம்பிக் சங்கத் தலைவர் பி.டி. உஷாவின் அணுகுமுறையை வரவேற்க வேண்டியிருக்கிறது. 2023 ஹாங்சோ ஆசிய விளையாட்டுக்கு முன்பு அளித்த பேட்டியில், பதக்க எண்ணிக்கையை முன்கூட்டியே கணிப்பது போட்டி சூழலில் வீரர்களுக்கு தேவையற்ற அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தும் என்று அவர் கூறியிருந்தார். வீரர்கள் நன்றாகத் தயாராகி, தங்களால் முடிந்த சிறந்த செயல்திறனை வழங்க வேண்டும் என்பதே தனது எதிர்பார்ப்பு என்றும் அவர் தெரிவித்திருந்தார். 

2026 போட்டிக்கு முன்பும் உஷா, எண்ணிக்கையை வைத்து வீரர்களுக்கு அழுத்தம் கொடுக்க விரும்பவில்லை என்றும், தரத்துக்கு முக்கியத்துவம் அளிப்பதே அணுகுமுறை என்றும் தெரிவித்துள்ளார். 

PenPoint இதனை வரவேற்கிறது. பதக்கம் என்பது செயல்திறனின் விளைவு; அதை முன்கூட்டியே ஒரு கட்டாய எண்ணாக மாற்றுவது வீரரின் மனதில் தேவையற்ற சுமையை ஏற்படுத்தக்கூடும். நமது கவனம் பதக்க மேடையில் மட்டும் இருக்காமல், அந்த மேடைக்கு செல்லும் பாதையை வலுப்படுத்துவதிலும் இருக்க வேண்டும்.

நீரஜ் சோப்ரா இல்லாதது ஒரு பின்னடைவு

இந்த முறை இந்திய அணியில் ஈட்டி எறிதல் நட்சத்திரம் நீரஜ் சோப்ரா இல்லாதது நிச்சயமாக ஒரு பின்னடைவு. காயம் காரணமாக அவர் ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளில் பங்கேற்கவில்லை. 

ஆனால் ஒரு நாட்டின் விளையாட்டு அமைப்பு ஒரே ஒரு வீரரைச் சார்ந்திருக்கக் கூடாது. நீரஜ் இல்லாத சூழலில், அவருக்குப் பிறகான தலைமுறை தங்களை நிரூபிக்க வேண்டிய வாய்ப்பையும் இந்தப் போட்டி வழங்குகிறது.

தஜிந்தர்பால் சிங்: ஒரு நம்பிக்கைக் குறியீடு

அந்த வகையில் தஜிந்தர்பால் சிங் தூர் போன்ற அனுபவம் வாய்ந்த வீரர்கள் அணியில் இருப்பது நம்பிக்கையை அளிக்கிறது. இரண்டு முறை ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டி குண்டெறிதல் சாம்பியனான தஜிந்தர்பால், இந்த முறை இந்தியாவின் முக்கிய தடகள வீரர்களில் ஒருவராக உள்ளார். தொடக்க விழாவில் இந்தியாவின் ஆண் கொடி ஏந்தியாகவும் அவர் முதலில் தேர்வு செய்யப்பட்டிருந்தார்; பின்னர் அணிவகுப்பு தொடர்பான ஏற்பாட்டு காரணத்தால் பவன் செஹ்ராவத் அந்தப் பொறுப்பை ஏற்றார். 

கொண்டாட வேண்டிய உண்மையான செய்தி: புதிய தலைமுறை

எல்லாவற்றையும் விட இந்த ஆசிய விளையாட்டில் நாம் கொண்டாட வேண்டியது ஒரு எண்ணிக்கை. 503 வீரர்களைக் கொண்ட இந்திய அணியில் 300-க்கும் மேற்பட்டோர் முதன்முறையாக ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டியில் பங்கேற்கின்றனர் என்று மத்திய விளையாட்டுத்துறை தெரிவித்துள்ளது. 

இதுதான் உண்மையான நம்பிக்கை. இன்று பதக்கம் வெல்லும் வீரர்களை மட்டுமே பார்க்காமல், நாளைய ஒலிம்பிக் பதக்க வீரர்களை உருவாக்கும் தலைமுறையை நாம் பார்க்க வேண்டும். ஒரு போட்டியில் கிடைக்கும் தங்கப் பதக்கத்தை விட, அடுத்த பத்து ஆண்டுகளுக்கான நூற்றுக்கணக்கான தரமான வீரர்களை உருவாக்கும் திறன்தான் ஒரு விளையாட்டு நாட்டின் வலிமையை நிர்ணயிக்கும்.

ஒலிம்பிக் நடத்துவது என்பது கட்டிடம் கட்டுவது மட்டும் அல்ல

2036 ஒலிம்பிக்கை நடத்தும் இந்தியாவின் விருப்பத்துடன் இந்த நீண்டகால விளையாட்டு இலக்கையும் இணைத்துப் பார்க்க வேண்டும். ஒலிம்பிக் நடத்துவதற்கு உலகத் தரமான அரங்குகள் மட்டும் போதாது. உலகத் தரமான வீரர்கள், பயிற்சியாளர்கள், விளையாட்டு அறிவியல் நிபுணர்கள், மருத்துவக் குழுக்கள், போட்டி அமைப்பு, நடுவர் கட்டமைப்பு, இளம் வீரர்களுக்கான திறன் கண்டறிதல் மற்றும் அனைத்து மாநிலங்களிலும் வலுவான அடித்தள விளையாட்டு அமைப்பு தேவை.

அதனால், நகோயாவில் கிடைக்கும் ஒவ்வொரு பதக்கத்தையும் கொண்டாடுவோம். ஆனால் அந்தப் பதக்கங்களுக்குப் பின்னால் உருவாகும் வீரர் ஆழத்தையும், புதிய தலைமுறையையும், கட்டமைப்பையும் அதைவிட அதிகமாக கவனிப்போம்.

வெற்றியின் அர்த்தத்தை விரிவுபடுத்துவோம்

107 பதக்கங்களைத் தாண்டினால் மகிழ்ச்சி. புதிய சாதனை படைத்தால் பெருமை. ஆனால் அதுவே இறுதி இலக்கு அல்ல.

2036-க்குள் உலகின் முன்னணி விளையாட்டு நாடுகளில் முதல் 10 இடங்களில் இந்தியா இடம்பெற வேண்டும் என்ற இலக்கும், 2047-க்குள் முதல் 5 இடங்களுக்குள் வர வேண்டும் என்ற நீண்டகால நோக்கும் நமக்கு முன்னால் இருக்கிறது. 

அந்தப் பாதையில் இன்று நகோயாவில் தொடங்கும் ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டி இன்னொரு முக்கியமான படிக்கட்டு. வெற்றி என்பது பதக்க எண்ணிக்கையில் மட்டும் இல்லை; அடுத்த தலைமுறையை உருவாக்குவதிலும் இருக்கிறது.

வென்று வருக. விளையாடுவதே வெற்றி.